RAJ ONE

Wreszcie jakiś rozsądny głos. A tymczasem mamy pompowanie balonika pt. "medal w męskiej siatkówce lub piłce ręcznej". Nie zapominajmy, że ani siatkarze, ani szczypiorniści nie pokonali drużyny ze światowej czołówki!

Moim zdaniem problem jest zupełnie inny, problemem nie jest rozpatrywanie szans medalowych, ale mylenie szans, mylenie nadziei i oczekiwań z rzekomym przyznawaniem z góry medali. Moim zdaniem trzeba uczyć precyzyjnego oddzielania jednego (rozpatrywania szans) od drugiego ( dzielenia skóry na niedźwiedziu). Według mnie problemem jest strach przed porażkami a on paradoksalnie zmniejsza szanse zwycięstw. Porażki w życiu i w sporcie są czymś normalnym i trzeba uczyć się samemu i uczyć innych je pogodnie znosić, im lepiej się znosi porażki tym zwycięstwa przychodzą łatwiej i na odwrót. Moim zdaniem problem jest odwrotny niż wynika z powyższego cytatu, nie jest nim nadmiar a niedomiar optymizmu, wiary i pewności siebie. Strach przed porażkami - wynikający z nie umiejętności społeczeństwa odróżniania szans od pewności - paraliżuje entuzjazm, zmniejsza wiarę w siebie, hamuje aspiracje etc.. Od nikogo (także od faworytów) nie można domagać się zwycięstw i nikomu nawet outsiderowi nie można odbierać szans i nadziei na zwycięstwa. Każdy ma prawo wierzyć w siebie i okazywać tą wiarę na sposób jaki chce (na własną odpowiedzialność) a czynienie z tego powodu zarzutów w razie porażek jest właśnie dowodem nieumiejętności oddzielenia koniecznej wiary w siebie od rzekomego obiecywania zwycięstw i rzekomego nie dotrzymywania obietnic. Brak wystarczającego zrozumienia prostej prawdy, że im większa wiara w siebie m.in. sportowców tym większe szanse zwycięstwa a nie odwrotnie, że wiara w siebie ma jedynie zwiększać szanse na zwycięstwa a nie być ich gwarancją. Brak pozwolenia zawodnikom i kibicom na wiarę w siebie z obawy przed porażkami i rozliczeniami jest największą krzywdą jaką można wyrządzić tak sportowcowi każdemu z osobna jak sportowi w ogólności. Sądzę że Polacy jako ogół ( większość ) mają problem z logicznym, precyzyjnym myśleniem i w tym tkwi nasza największa słabość jako społeczeństwa i to rzutuje również i na sport, to nas odróżnia na niekorzyść od wyżej od nas stojących pod tym względem społeczeństw zachodnich. Należy bezwzględnie wierzyć w siebie stawiając sobie wysokie cele i wymagania, nie bać sie nawet deklaracji na wyrost gdyż są one często skutecznym dopingiem i motywacją do czynu i nie obrażać się na siebie i innych jeśli to nie przekłada się za każdym razem na zwycięstwa. Tylko ważne aby ta wiara była prawdziwa a nie udawana, aby nie wyrodziła się w bezpodstawne zadufanie w sobie czy lekceważenie przeciwnika i te przerosty wiary w siebie trzeba zwalczać na równi z jej brakiem ( zwalczać ale nie przez wylewanie dziecka czyli wiary z kąpielą czyli jej zwyrodnieniami). Musimy pamiętać że wiara ma tylko zwiększać szanse na zwycięstwa a nie być ich gwarancją a wtedy zniknie strach przed porażkami paraliżujący i tłumiący niezbędną do odnoszenia sukcesów wiarę w siebie. Ta przerażająca nie umiejętność odróżniania jednego od drugiego (np. precyzyjnego oddzielenia porządku przed meczowego z pomeczowym) zmniejsza nasze szanse w konfrontacji również na niwie sportowej z ludźmi zachodu w nie mniejszym stopniu niż mniejsze zasoby i mniejsza kultura materialna. Ustępujemy znacznie jako społeczeństwo społeczeństwom zachodu i w kulturze umysłowej ( np. niedostatek logicznego i precyzyjnego myślenia) i w kulturze materialnej, ale jako społeczeństwo a nie koniecznie jako poszczególne jednostki. Domaganie się obniżania aspiracji w obawie porażek i reakcji społeczeństwa na te porażki jak zaleca autor powyższej wypowiedzi prowadzi prostą drogą do zabijania (zmniejszania) wiary w siebie a to prowadzi do coraz większej zapaści m. in. polskiego sportu, a rozwiązanie jest proste ale być może w polskich realiach ( niedostatku logicznego myślenia) niemożliwe do zastosowania, a jest nim precyzyjne odróżnianie zapowiedzi opartych na wierze, nadziei, aspiracjach etc od konieczności, nieuchronności ich dotrzymywania. Nie można spalać wiary na ołtarzu niemożliwego. Wymaganie rzeczy niemożliwych to cecha niedojrzałych umysłów.
blog tenisowy w1ktorchmia.blox.pl